آب را گل نکنیم :

در فرودست انگار ، کفتری می خورد آب

یا که در بیشه دور ، سیره ای پر می شوید .

یا که در آبادی ، کوزه ای پر می گردد .



آب را گل نکنیم :

شاید این آب روان ، می رود پای سپیداری ، تا فروشوید

اندوه دلی .

دست درویشی شاید ، نان خشکیده فروبرده در آب .

زن زیبایی آمد لب رود ،

آب را گل نکنیم :

روی زیبا دوبرابر شده است .



چه گوارا این آب !

چه زلال این رود !

مردم بالا دست چه صفایی دارند !

چشمه هاشان جوشان ، گاوهاشان شیرافشان باد

من ندیدم دهشان ،

بی گمان پای چپرهاشان جاپای خداست .

ماهتاب آنجا ، می کند روشن پهنای کلام .

بی گمان در ده بالا دست ، چینه ها کوتاه است .

غنچه ای می شکفد ، اهل ده باخبرند .

چه دهی باید باشد !

کوچه باغش پر موسیقی باد!

مردمان سر رود ، آب را می فهمند .

گل نکردندش ، ما نیز

آب را گل نکنیم.

در شبان غم تنهایی خویش

عابد چشم سخنگوی توام

من در این تاریکی

من در این تیره شب جانفرسا

زائر ظلمت گیسوی توام.



گیسوان تو پریشانتر از اندیشه من

گیسوان تو شب بی پایان

جنگل عطرآلود.

شکن گیسوی تو

موج دریای خیال.

کاش با زورق اندیشه شبی

از شط گیسوی مواج تو ، من

بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم.

کاش بر این شط مواج سیاه

همه عمر سفر می کردم.



من هنوز از اثر عطر نفس های تو سرشار سرور ،

گیسوان تو در اندیشه من

گرم رقصی موزون .



کاشکی پنجه من

در شب گیسوی پرپیچ تو راهی می جست.



چشم من ، چشمه زاینده اشک ،

گونه ام بستر رود .

کاشکی همچو حبابی بر آب ،

در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود .



شب تهی از مهتاب ،

شب تهی از اختر

ابر خاکستری بی باران پوشانده ،

آسمان را یکسر .



ابر خاکستری بی باران دلگیر است

و سکوت تو پس پرده خاکستری سرد کدورت افسوس !

سخت دلگیر تر است.



شوق باز آمدن سوی تو ام هست ،

اما ،

تلخی سرد کدورت در تو

پای پوینده راهم بسته

ابر خاکستری بی باران

راه بر مرغ نگاهم بسته .



وای ، باران

باران

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما ،

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟



آسمان سربی رنگ ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ.



می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای ، باران ،

باران ،

پر مرغان نگاهم را شست .



خواب رویای فراموشی هاست!

خواب را در یابم

که در آن دولت خاموشی هاست.



من شکوفایی گلهای امیدم را در رویا ها می بینم ،

و ندایی که به من می گوید :

" گر چه شب تاریک است

دل قوی دار ،

سحر نزدیک است"



دل من در دل شب

خواب پروانه شدن می بیند .

مهر در صبحدمان داس به دست

خرمن خواب مرا می چیند



آسمان ها آبی،

- پر مرغان صداقت آبی ست-

دیده در آینه صبح تو را می بیند .



از گریبان تو صبح صادق ،

می گشاید پر و بال .

تو گل سرخ منی

تو گل یاسمنی

تو چنان شبنم پاک سحری؟

- نه ،

از آن پاک تری .

تو بهاری؟

- نه ،

- بهاران از توست .

از تو می گیرد وام ،

هر بهار اینهمه زیبایی را .



هوس باغ و بهارانم نیست

ای بهین باغ و بهارانم تو!



سبزی چشم تو -

- دریای خیال.

پلک بگشا که به چشمان تو دریابم باز ،

مزرع سبز تمنایم را.



ای تو چشمانت سبز

در من این سبزی هذیان از توست .

سبزی چشم تو تخدیرم کرد .

حاصل مزرعه سوخته برگم از توست .

زندگی از تو و

- مرگم از توست



سیل سیال نگاه سبزت

همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود

من به چشمان خیال انگیزت معتادم

و در این راه تباه

عاقبت هستی خود را دادم .



آه سرگشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چرا

در پی گمشده خود به کجا بشتابم ؟

مرغ آبی اینجاست.

در خود آن گمشده را دریابم



در سحرگاه سر از بالش خوابت بردار!

کاروان های فرومانده خواب از چشمت بیرون کن !

باز کن پنجره را !



تو اگر باز کنی پنجره را ،

من نشان خواهم داد ،

به تو زیبایی را.



بگذر از زیور و آراستگی

من تو را با خود تا خانه خود خواهم برد

که در آن شوکت پیراستگی

چه صفایی دارد

آری از سادگیش ،

چون تراویدن مهتاب به شب

مهر از آن می بارد.



باز کن پنجره را

من تو را خواهم برد

به عروسی عروسک های

کودک خواهر خویش

که در آن مجلس جشن

صحبتی نیست زدارایی داماد و عروس

صحبت از سادگی و کودکی است

چهره ای نیست عبوس .



کودک خواهر من

در شب جشن عروسی عروسک هایش می رقصد

کودک خواهر من ،

امپراتوری پر وسعت خود را هر روز

شوکتی می بخشد

کودک خواهر من نام تورا می داند

نام تو را می خواند !

- گل قاصد آیا

با تو این قصه خوش خواهد گفت؟!-



باز کن پنجرا را

من تورا خواهم برد

به سر رود خروشان حیات

آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز

بهتر آنست که غفلت نکنیم از آغاز و

باز کن پنجره را ! -

- صبح دمید !



چه شبی بود و چه فرخنده شبی .

آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید .

کودک قلب من این قصه شاد

از لبان تو شنید :



" زندگی رویا نیست

زندگی زیبایی است

می توان

بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی

می توان

از میان فاصله ها را برداشت

دل من با دل تو

هر دو بیزار از این فاصله هاست . "



قصه شیرینی ست .

کودک چشم من از قصه تو می خوابد .



قصه نغز تو از غصه تهی ست .

باز هم قصه بگو

تا به آرامش دل

سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم .



گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت

یادگاران تو اند

رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ

در تمام در و دشت

سوکواران تو اند

در دلم آرزوی آمدنت می میرد

رفته ای اینک ، اما آیا

باز بر می گردی؟

چه تمنای محالی دارم

خنده ام می گیرد !



چه شبی بود و چه روزی افسوس !

با شبان رازی بود

روزها شوری داشت .



ما پرستو ها را

از سر شاخه به بانگ هی ، هی

می پراندیم در آغوش فضا .

ما قناری ها را

از درون قفس سرد رها می کردیم .



آرزو می کردم

دشت سرشار زسرسبزی رویاها را

من گمان می کردم

دوستی همچون سروی سرسبز

چارفصلش همه آراستگی ست

من چه می دانستم

سبزه می پژمرد از بی آبی

سبزه یخ می زند از سردی دی .



من چه می دانستم

دل هر کس دل نیست

قلبها زآهن و سنگ

قلبها بی خبر از عاطفه اند .



از دلم رست گیاهی سر سبز

سر برآورد ، درختی شد ، نیرو بگرفت .

برگ بر گردون سود .

این گیاه سرسبز

این برآورده درخت اندوه ،

حاصل مهر تو بود



و چه رویاهایی !

که تبه گشت و گذشت.

و چه پیوند صمیمیت ها ،

که به آسانی یک رشته گسست

چه امیدی ، چه امید؟

چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید.



دل من می سوزد ،

که قناری ها را پربستند

که پر پاک پرستوها را بشکستند

و کبوتر ها را

ــ آه ، کبوتر ها را...

و چه امید عظیمی به عبث انجامید.



در میان من و تو فاصله هاست.

گاه می اندیشم

ــ می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری!



تو توانایی بخشش داری.

دست های تو توانایی آن را دارد

که مرا ،

زندگانی بخشد .

چشم های تو به من می بخشد

شور عشق و مستی

و تو چون مصرع شعری زیبا

سطر بر جسته ای از زندگی من هستی.



دفتر عمر مرا ،

با وجود تو شکوهی دیگر

رونقی دیگر هست



می توانی تو به من

زندگانی بخشی

یا بگیری از من

آنچه را می بخشی



من به بی سامانی

باد را می مانم.

من به سرگردانی ،

ابر را می مانم.



من به آراستگی خندیدم

من ژولیده به آراستگی خندیدم.

ــ سنگ طفلی اما

خواب نوشین کبوترها را در لانه می آشفت.



قصه بی سر و سامانی من

باد با برگ درختان می گفت.

باد با من می گفت :

"چه تهیدستی ، مرد!

ابر باور می کرد .

من در آیینه رخ خود دیدم

و به تو حق دادم.



آه می بینم ، می بینم

تو به اندازه تنهایی من خوشبختی

من به اندازه زیبایی تو غمگینم

چه امید عبثی

من چه دارم که تورا درخور ؟

ــ هیچ.

من چه دارم که سزاوار تو ؟

ــ هیچ.

تو همه هستی من ، هستی من

تو همه زندگی من هستی .

تو چه داری ؟

ــ همه چیز.

تو چه کم داری ؟

ــ هیچ.



بی تو در می یابم ،

چون چناران کهن

از درون تلخی واریزم را.

کاهش جان من این شعر من است .



آرزو می کردم

که تو خواننده شعرم باشی.

ــ راستی شعر مرا می خوانی ؟ــ

نه ، دریغا ، هرگز،

باورم نیست که خواننده شعرم باشی.

ــ کاشکی شعر مرا می خواندی!ــ



بی من چیستم ؟ ابر اندوه

بی تو سرگردان تر ، از پژواکم

ــ در کوه

گردبادم در دشت ،

برگ پاییزی ، در پنجه باد.



بی تو سرگردانتر ،

از نسیم سحرم

از نسیم سحر سرگردان

بی سر و بی سامان

بی اشکم ،

دردم ،

آهم .

آشیان برده ز یاد

مرغ درمانده به شب گمراهم .



بی تو خاکستر سردم ، خاموش ،

نتپد دیگر در سینه من ، دل با شوق ،

نه مرا بر لب ، بانگ شادی ،

ــ نه خروش



بی تو دیو وحشت

هر زمان می دردم

بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد ،

واندر این دوره بیدادگری ها هر دم

کاستن ،

کاهیدن ،

کاهش جانم ،

کم

کم .

چه کسی خواهد دید

مردنم را بی تو ؟

بی تو مردم ، مردم .



گاه می اندیشم ،

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی می شنوی ، روی تو را

کاشکی می دیدم .



شانه بالا زدنت را ،

ــ بی قید ــ

و تکان دادن دستت که ،

ــ مهم نیست زیاد ــ

و تکان دادن سر را که ،

ــ عجیب !

عاقبت مرد ؟

ــ افسوس !

ــ کاشکی می دیدم !



من به خود می گویم :

" چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد؟ "



باد کولی ، ای باد !

تو چه بی رحمانه ،

شاخ پربرگ درختان را عریان کردی ،

و جهان را به سموم نفست ویران کردی

باد کولی ، تو چرا شیهه کشان

همچنان اسبی بگسسته عنان ،

سم فروکوبان از خاک ، برآوردی گرد؟

آن غباری که برانگیزاندی ،

سخت افزون می کرد

تیرگی را در دشت .

در غروب ، این شفق شنگرفی ،

بوی خون داشت ، افق خونین بود .



کولی باد پریشاندل آشفته صفت !

تو مرا بدرقه می کردی هنگام غروب

تو به من می گفتی :

ــ صبح پاییز تو ، نا میمون بود!



من سفر می کردم ،

و در آن تنگ غروب ،

یاد می کردم از آن تلخی گفتارش

در صبح صادق .

دل من پرخون بود

در من اینک کوهی ،

سربرافراشته از ایمان است.



من به هنگام شکوفایی گلها در دشت ،

باز بر می گردم

و صدا می زنم :

ــ " آی!

باز کن پنجره را ،

باز کن پنجره را ،

ــ در بگشا!

که بهاران آمد !

که شکفته گل سرخ

به گلستان آمد !



باز کن پنجره را !

که پرستو پر می شوید در چشمه نور .

که قناری می خواند ،

ــ می خواند آواز سرور ،

که :

ــ " بهاران آمد

که شکفته گل سرخ

به گلستان آمد !



سبز بزگان درختان همه دنیا را ،

نشمردیم هنوز.



من صدا می زنم :

ــ " آی!

باز کن پنجره باز آمده ام.

من پس از رفتن ها ، رفتن ها

با چه شور و چه شتاب ،

در دلم شوق تو اکنون به نیاز آمده ام



داستان ها دارم ،

از دیاران که سفر کردم و رفتم بی تو .

از دیاران که گذر کردم . رفتم بی تو ،

بی تو می رفتم ، می رفتم ، تنها ، تنها.

و صبوری مرا ،

کوه تحسین می کرد .



من اگر سوی تو بر می گردم

دست من نیست تهی

کاروان های محبت با خویش

ارمغان آوردم.



من به هنگام شکوفایی گل ها در دشت ،

باز بر خواهم گشت ،

تو به من می خندی

من صدا می زنم :

ــ " آی !

باز کن پنجره را !

ــ پنجره را می بندی



با من اکنون چه نشستن ها ، خاموشی ها ،

با تو اکنون چه فراموشی هاست .

چه کسی می خواهد

من و تو ما نشویم

خانه اش ویران باد!




من اگر ما نشوم ، تنهایم

تو اگر ما نشوی ،

ــ خویشتنی



از کجا که من و تو

شور یکپارچگی را در شرق

باز برپا نکنیم



از کجا که من و تو

مشت رسوایان را وا نکنیم.



من اگر برخیزم

تو اگر برخیزی

همه بر می خیزند



من اگر بنشینم

تو اگر بنشینی

چه کسی برخیزد ؟

چه کسی با دشمن بستیزد ؟

چه کسی

پنجه در پنجه هر دشمن دون آویزد ؟



دشت ها نام تورا می گویند

کوه ها شعر مرا می خوانند.



کوه باید شد و ماند ،

رود باید شد و رفت

دشت باید شد و خواند .



در من این جلوه اندوه ز چیست؟

در تو این قصه پرهیز ــ که چه؟

در من این شعله عصیان نیاز ،

در تو دمسردی پاییز ــ که چه؟



حرف را باید زد!

درد را باید گفت !



سخن از مهر من و جور تو نیست .

سخن از

متلاشی شدن دوستی است ،

و عبث بودن پندار سرور آور مهر



آشنایی با شور ؟

و جدایی با درد؟

و نشستن در بهت فراموشی ــــ

ــــ یا غرق غرور ؟!



سینه ام آینه ست ،

با غباری از غم .

تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار .



آَشیان تهی دست مرا ،

مرغ دستان تو پر می سازد .

آه مگذار که دستان من آن

اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشی ها بسپارد .

آه مگذار که مرغان سپید دستت ،

دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد.



من چه می گویم ، آه...

با تو اکنون چه فراموشی ها ،

با من اکنون چه نشستن ها ، خاموشی هاست .

تو مپندار که خاموشی من ،

هست برهان فراموشی من .



من اگر برخیزم

تو اگر برخیزی

همه بر می خیزند.